“En çok
hoşumuza giden insan kendimize benzettiğimiz insandır” demis monşer Moliere
Iyi mi
demis ?
Elbette iyi demis demesine... de... ama ne kadar
dogru ?
Ben bazen bana zit insanlarida severim, benim tam
tersim olanlarda ilgimi çeker...Enteresan bulurum, kesfetmeye calisirim...
farkli olunca ikilik doguyor, konusabiliyoruz... Yani konusup anlasma imkani
var...Bazende kendimizi tamamlayici oluyor o insan... yani bir iliski
zenginligi bu aslinda...heyecanda katiyor biraz biraz...
Kendimize benziyen insansa...ruh ikizimiz olabilir ama konusmaya gerek var mi? acaba?... kendimizi aynada
gorur gibi anliyabiliyoruz , kendimizi onda bulabiliyoruz, ama... hangi tarafimizi buluyoruz
karsi tarafta ? kayip ettigimiz benligimizi mi acaba ??? yoksa surekli
kafamizda bize dirdir eden kendimizi mi taniyoruz onda ??? yoksa her insan
biraz narsist mi acaba ???
Iste boyle ! Ben hem bana benziyeni severim... hemde hiç
alakam olmiyani, yani benzemiyeni...
Nefret ettiklerime
gelince... onlar artik insanliktan cikmis olanlar, iki ayakli mahluklar, yani insanlik degerlerini
yitirmis caniler...Herkes gibi
yani... Yani... herkesin nefret ettigini dusunuyorum bu insan aparanslilari...
Ozlemisim hepinizi ...
Tekrar aranizda bulunmaktan mutluluk duyuyorum,...
Kimilerini aramadim sormadim diye... kirdim uzdumse bagislayin beni... ne olur...:(
Sevgi ve
saygilarimla,
Tekrar Bismillah... (ama zamanim çok kisitli oluyor bilesiniz...)
