Yazmak istiyorum gücüm yok , eylenicek keyfim , okucak göz ferim yok... 

Uyumak istiyorum, vücudum kendini iyice saldı, hastalık dorukta, nefsim hiç bir şey istemiyor, işler ardı ardına beni bekliyor! Kalkıp bir an önce işime koyulmalıyım başka çarem yok....

Günlerden bir sabah...

Going Ralph ... Californie 1928

Bu sabah  her gün gibi yine erken saatlerde kalktım. Her geçen sabah sanki biraz daha soğuyor gibi havalar. Üzerime, merdivenin başında asılı olan, kızımın ısrarla  kendine aldığı, şu çok çirkin mi çirkin ama bir o kadar yumuşacik ve sıcak siyah penuarı geçirmekten büyük keyif aldım. Aman görmesin!  şimdi bana :” Hani beyenmemiştin benim penuarımı ? Fırsat bulunca giymekten geri kalmıyorsun ama!..” dediğini duyar gibiyim kendisinin…Neyse küçük hanım  uyanasiya kadar sabahın bu soğundan beni biraz olsun korur bu “kara battaniye”…Ohh be! ama ne de yumuşaçıkmış  bu yaa!...

Canım hiç okumakta istemiyor bugün nedense. Halbuki her sabah yatagimdan okuma heyecani ile kalkardim normalinde... Telekomandayı aldım koltuğa bir güzel yerleştim…Sanki sabahın bu saatinde televizyona  güzel bir program koyacaklarmışmış gibi…Kısa bir müddet sonra ondanda ümidimi kestim…Canım hiç kahve de istemiyor bu sabah… Hiç keyfim yok ama bunu kendime itiraf bile etmek istemiyorum.Sonuçta sağlığım yerinde…En azından ölmeyecek kadar  ;) Biraz boş boş oturup magazin sayfalarını çevirdikten sonra kendimi banyoda süslenirken buldum… Ben ne zamandır süslenmezmişim meğerse … Birazcık makyaj ve ciladan sonra kendimi az da olsun beğenmeye başladım : Yaşıma göre ben bayagi güzelmişim yahu ! :p der gibiyim sanki karşımdaki aynaya oda bana cevap vermekten çekinmedi tabi :"Ne saniyorsun kizim ! senden on yaş gençlere bile taş çıkartırsın sen!"der gibi oldu sanki ;)… ama o ayna banyo aynası ! bilmiyorki  yüzümden aşağısında kilo ve kaloriler kendilerini göstermek için biz buradayız diye adeta benimle yarışıyorlar… ben onları saklamaya çalıştıkça onlar her bir yanımdan çıkmaktan utanmıyorlar ! …Neyse yüz aynası bunların görmeden banyodan kaçtım bir boy aynasına yakalanmadan kendime bir iki pischt da parfüm…tamam tamam! Yalan yok !  üç beş pischt parfüm sıktıktan sonra kendime biraz olsun, yalandan keyif gelir gibi oldu...Artik bu motivasyonla ben çocuklara güzel bir pazar kahvaltısı hazırlarım…
Hoşça kalın blogerlerim … Tatil sonrası sizlerle farklı şeyler paylaşmak isterdim ama malesef  bugün benden gelenler bu kadar sizede iyi pazarlar temennilerimle ! sevgiler!

Paul Roberts ( 1948 )

Bekle beni Türkiyem geliyorum

Bekle beni Türkiyem geliyorum !

Eviiit sevgili bloger dostlarım, monotonluk bitmek üzre, stresli koşturmacalar, yerli yerinde plan projelere artık bir müddet nokta koyuyoruz, ve bundan böyle her şeyi akışına bırakarak full tatil keyfine koyuluyoruz ...

Bir an önce pazartesi olsun diye dört gözle bekliyorum ...Charle de Gaulle havaalanına ayak bastığım andan itibaren benim için tatil ve heyecan başlamıştır demektir... Havalanlarını genel olarak çok severimdir : orada yolcuların heyecanlı yüz ifadelerini seyretmek insanlara bakarken  hangi ruh halinde olduklarını anlamaya çalışmak, uzun süreden sonra kavuşan insanların çoşkusunu seyretmek, benim için en keyif verici aktivitelerimdir aslında daaa bakmayın siz zamanım olmuyor:)) .... Gerçi eskiden daha fazla yaşanırdı ya bu çoşku şimdileri önceleri  kadar heyecan yok insanlarda daha sıradan, daha basit ve nedense soğuk...Yalancığı romantikten ,veya megalomanı aşıktan, iZenginin fakirden  deliyi akıllıdan kültürlüyü eğitimsizdenı bir bakışta ayırt edebilirdik bakarken yolculara,  fakat şimdi ise ayırt etmeyi bir kenara bırakın konuşup onlarla bir kaç sene geçirsek bile kimse kimseyi yeteri kadar tanıyamıyor malesef   :(  Ve  genel olarak herkezin herkezden aynı beklentileri oluyor, dolayısıyla  aynı hayal kırıklığına uğruyor ve tabiki aynı çöküntüler yaşıyor...

Gördüğünüz gibi daha pazartesi olmadan ben havalanına gittim ve insanları yoğun incelemeye aldım hayallerine ve beklentilerine kadar kurgumu yaptım bile değerli okurlarım ... 

Ha bu arada bundan sonra sanırım daha sık sizlerle olmayı düşünüyorum malum artık tatillerde daha fazla zamanım olur  diye hayal ediyorum yaa....  hayırlısı Allah kerim bana gene de belli olmaz :((

 :) ya sahi genelde boş zamanlarımda  daha fazla cep telefonumla yazıyorum ama fotoraf yüklemesi yapamıyorum bloğuma bu işten anlıyan varsa değerli bilgileri için çok teşekkür ediyorum şimdiden :)) 

Size musmutlu keyifli sağlıklı ve bol b-ol gülücüklü yaz günleri diliyorum veee ve çok güneşli yaz yağmurları olsun hayatınızda inşallah! Ne mi  alaka??? diceksiniz yaz yağmurlarını pek severim hele ki vuslata kavuştukları anlarda ;) sevgiler !  

Bir prenses misali Sessiz sessiz ;) gidiyorum şimdilik tekrar görüşmek üzere .... 

sevilesi melodiler !

Merhaba Gönül Dostlarım !!!
Yine fazla kalamıcam... Kısa bir merhaba deyip tekrar kaçmak zorundayim :((
Hayatınızda sanat ve müzik eksik Olmasın!
Sevgiyle kalın!
Sizleri bu sanal Dünya'da edindiğim bir Gönül annesiyle paylaşmış Olduğum ve bana kendisini hatırlatan bir kliple başbaşa  bırakıyorum :

Ama Doris Day deyince "Que sera sera..." Olmazsa olmaz tabii :

MUTLU GÜNLER ! Hayırlı geceler! Huzurlu haftalar ! Bereketli aylar !Sağlıklı yıllar! Değesi bir Ömür !....

Yürüyorum gündüz gece...

Yaşıyor muyum ? Ölü müyüm diri miyim ? Yukarda mıyım, aşağıda mıyım? Gidiyorum gündüz gece bilmiyorum ne haldeyim, Uzun İnce Bir yoldayım,Uykuda Dahi Yürüyom 

Kalmaya Sebep Arıyom,Gidenleri Hep Görüyom ,Ovada Dağda Çöllerde,Düşmüşüm Gurbet Ellerde ,Gidiyorum Gündüz Gece,Düşünülürse Derince , Uzak Görünür Görünce ,Bir Yol Dakka Miktarınca ,Gidiyorum Gündüz Gece,Şaşar Eda İş Bu Hale , Kah Ağlaya Kahi Güle Yetişmek İçin Menzile,Gidiyorum Gündüz Gece ... Inanın  dostlar benim halim bugünlerde işte böylece, kâh koşturmaca kâh horul horul uyumaca, düşnüyorumda bütün bunlar niçin? Taktir eder mi yaradan bu gönüllü gayretimi,yoksa ne fani kızım senin koştumacan der geçer mi ? Bilmem.. Bilmem ki yaptığım işler benim ahiretime yarar mı?... Kafam zonklarcasına ağrıyor, bugünler...İçim çoşku dolu bir insanken, bir anda ne oldumda böyle yorgun ve mutsuz hale gelebildim? Halbuki madem yaptığım iş hayır işleri bunun tam tersi olması gerekirdi... Ben verdikçe daha mutlu olmam gerekirdi ... Öyleydim bir zamanlar tatminlik duygusu yaşıyordum... Ama bugünlerde tam tersi... yetişemediğim halde, verdiğim insanlardan bir değer olsun, bir minnet duygusu, bir taktir etmek dursun, Allah senden Razı olsun, bir tebessüm bile göremiyorum... Bütün bunlar normal miş gibi görüyorlar bence...Halbuki biliyorum ki bütün bunları yaparken büyük bir Alçak gönüllülükle yapıyorum... Ama nafile !!! benden yana almaya alışmışlar bu insanlar ve bir taktir etme gibi bir gayretleri bile gerek duymuyorlar...inanıyorum ki içlerinden farkındadırlar , ama benim yüzüme söylemeye eriniyorlar herhalde gerek duymuyorlar, belkide bildiğimi sanıyorlar... Evet biliyorum ama bunun karşılığı bir taktir istemem anormal mi acaba ? benim buna bugünlerde çok ihtiyacım var ama ! Gerçekten çok yorgunum. Belki böyle bir söz benim içimde bir çoşku oluşturup, yorgunluğumu unuttururdu ve dört elle sarılırdın bu Gönül işlerine ... Inanın taktir etmek gerçekten çok önemli arkadaşlar eğer sizinde çevrenizde birileri varsa takrire laik gördüğünüz, ne olur ihmal etmeyin ve bir teşekkür edin! Ben kendi açımdan asla ihmal etmediğim bir şeydir hak edeni  taktir etmek ve şahısa gönülden teşekkür etmek bir insanın verebileceği en basit ve değerli bir armağandır !!! İşte böyle blogerlerim benim size biraz içimi Döktüm bu akşam umarım kafanızı ağrıtmamışımdır ! Öpüldünüz! İyki varsınız ! ;) :) 

Not : bu postu cepten yayınlıyorum, nette oyalanmaya fazla vaktim olmuyor bugünlerde.. Beni merak eden, Prensesim, Tolga kardeşim, Deep kardeşim, biricik şairim Hamiyetcime ve diğer bütün Dostlarımın endişelerini biraz olsun gidermek için ve onlara olan saygımdan dolayı gayret gösterip yazdım... Hepsine teşekkür ediyorum ! Onların sayesine ben hala buraya yazmaya devam etmekteyim  :) sevgiler !